Wymyślony przyjaciel u dziecka – co robić, jak reagować?

Rodzice często zadają sobie pytanie – czy wymyślanie przyjaciół przez ich dziecko jest czymś normalnym? Co powoduje, że dziecko rozmawia samo ze sobą? Zwykle rodzice martwią się takim zachowaniem malucha, zdarzają się również tacy, którzy upatrują przyczyn w początkach chorób psychicznych. Jest to błędne myślenie! Wymyślanie przyjaciół jest normalnym etapem w życiu dziecka. Faktem jest, iż nie każdy maluch stwarza sobie kogoś z kim może bawić się i rozmawiać, gdyż zależy to od dużego potencjału i wyobraźni dziecka. Takie zachowanie jest oznaką rozwoju społecznego.

morguefile.com

Często dziecko wymyśla sobie przyjaciela bądź zwierzątko „na niby”, aby wspierało go w czasie, kiedy się boi – nocą podczas zasypiania, podczas samotnych zabaw, gdy rodzice wychodzą do pracy (lęk przed rozłąką), czy podczas pierwszych dni w przedszkolu. Na wyimaginowanego przyjaciela maluch zawsze może liczyć, jest dla niego oparciem i zapewnia mu poczucie bezpieczeństwa.

Dziecko nie czuje się dzięki niemu tak samotne. Często zdarza się to w przypadku jedynaków, którzy z reguły bawią się sami. Zmyślony przyjaciel wszystko zrozumie, doradzi, jak też weźmie winę na siebie za różne wybryki. Takie dziecko rozwija się pod względem kreatywnym. Kształtuje się również jego mowa, gdyż poprzez częste rozmowy z przyjacielem maluch często używa języka, zdobywając przy tym coraz więcej doświadczenia.Niezwykle istotne jest również to, iż dziecko w takich sytuacjach uczy się patrzenia na świat i swoje uczynki z dwóch stron, zarówno ze swojej, jak i z perspektywy osoby obok. Rodzice nie powinni sięmartwić, gdy dziecko wymyśla sobie przyjaciela. Zaakceptujcie go, w żadnym wypadku nie wolno wyśmiewać się z wyobraźni dziecka!