Dziecko ucieka się do gryzienia innych, najczęściej, gdy przerasta je dana sytuacja, w jakiej się znalazło. Wówczas, gdy staje się rozdrażnione i bezradne zaczyna gryźć, ponieważ nie wie jak mogłoby poradzić sobie w inny sposób. Inną przyczyną takiego zachowania, mogą być także negatywne emocje, które malec poprzez gryzienie stara się w sobie rozładować. Może być również tak, iż dziecko ucieka się do gryzienia, aby zwrócić na siebie uwagę. Najczęściej takie sytuacje pojawiają się w wieku około dwóch lat, kiedy malec przeżywa tzw. „bunt dwulatka”. W późniejszym czasie łatwiej jest już dotrzeć do dziecka, wytłumaczyć co jest dobre, a co złe, jak również zmienić sposób, w jaki odreagowuje ono swoją złość.

W jaki sposób powinni zatem postępować rodzice, gdy ich dziecko gryzie innych? Na samym początku należy wzmocnić obserwację dziecka, w jakich sytuacjach ucieka się do gryzienia, czy gryzie rówieśników czy dorosłych. Gdy rodzice poznają już najczęstsze przyczyny oraz sytuacje, w jakich ich dziecko gryzie innych, powinni wzmocnić nadzór, np. w czasie zabaw z dziećmi i starać się reagować, jeszcze zanim dziecko posunie się do swojego zwyczaju. Gdy widzimy, że sytuacja się zaostrza, a nasze dziecko wpada w złość, powinniśmy natychmiast zareagować w sposób konsekwentny. Rodzice powinni wyprzedzać agresywne zachowanie swojej pociechy oraz przeprowadzać rozmowy i zabawy, które nauczą dziecko innych form reagowania na stres oraz rozładowania napięcia.

Jednakże, gdy dziecko reaguje gryzieniem, ponieważ stara się przejąć rządy w domu i nie przyjmuje słowa „nie” należy przede wszystkim uzmysłowić mu, iż gryzieniem i przemocą nic nie osiągnie. Rodzice powinni cierpliwie i do skutku tłumaczyć dziecku, iż nie będą akceptować takich zachowań, a jeżeli dziecko próbuje ugryźć należy zdecydowanie przytrzymać mu rączki i stanowczo powiedzieć „nie wolno gryźć – to mnie boli”. Rodzice nie powinni obawiać się mówienia „nie”, nawet jeśli dziecko zaczyna reagować agresją, nie należy mu ulegać.

Pamiętajmy, iż negatywne zachowanie nie minie samo z siebie, a gdy będzie dodatkowo bagatelizowane przez rodziców w nadziei, że dziecko z niego wyrośnie sytuacja tylko się pogorszy. Zachowania niepożądane zostaną bowiem utrwalone i z wiekiem coraz trudniej będzie je wyeliminować.

Dziecko zazwyczaj gryzie i zachowuje się agresywnie, żeby osiągnąć jakiś cel, często próbuje po prostu coś na nas wymusić, dlatego rodzice powinni nauczyć malca negocjować i prosić, aby gryzienie nie było jedyną formą rozwiązania dla dziecka. Bardzo istotne jest, aby rodzice zwracali uwagę na to, jakie bajki ogląda dziecko, nie powinny być nasycone przemocą, wręcz przeciwnie powinny bawić, ale także uczyć dobrych wzorców zachowań.

Wiele dzieci przechodzi przez etap gryzienia. Dzieci próbują nowych form zachowań, ale tylko od rodziców zależy, czy zachowania te zostaną utrwalone czy wyeliminowane. Niezwykle ważna jest atmosfera domowa, która powinna być spokojna i życzliwa, a kontakt rodziców z dzieckiem pełny miłości, czułości i ciepła. Rodzice powinni ustalić zasady, których dziecko musi nauczyć się przestrzegać, jak również być wzorem do naśladowania. Gdy w domu nie ma przemocy, dziecko szybko oduczy się niepożądanych zachowań przejawiających agresję.

Ważne jest, aby rodzice chwalili dziecko, zauważali jego postępy, jak również dostarczali mu odpowiednio dużo uwagi, co nie oznacza, że należy dziecku na wszystko pozwalać. Dziecko powinno wiedzieć co jest dobre, a co złe, a także mieć świadomość, że za złe zachowanie należy przeprosić.

Wasze dziecko gryzie Was lub równieśników? Kiedy to się zaczęło? Co robicie, żeby je powstrzymać? Podzielcie się swoimi doświadczeniami.

PODZIEL SIĘ
Poprzedni artykułKiedy iść z dzieckiem do logopedy?
Następny artykułBrak apetytu u dziecka – przyczyny, co robić?

Sabina Maćkowicz - pedagog. Abolwentka Uniwersytetu Pedagogcznego w Krakowie. Od kilku lat pracuje z dziećmi, zaczynała jako opiekunka, poźniej wolontariuszka (m.in: w stowarzyszeniu Dać szansę). Doświadczenie zdobywała również w Dziennym Ośrodku Socjoterapii oraz Akademii Młodzieży.

 

Nasz specjalista o sobie:

Uwielbiam dzieci – ich spontaniczność i energię, a zarazem delikatność i kruchość. Od najmłodszych lat angażowałam się w różnego rodzaju akcje charytatywne i wolontaryjne. Pomagałam dzieciom z dysfunkcjami rozwojowymi. Etap ten był niezwykle trudnym doświadczeniem w moim życiu, ale także bardzo dużo mnie nauczył. Swój zawód wiążę głównie z wychowaniem przedszkolnym i wczesnoszkolnym. To wspaniałe uczucie patrzeć, jak dziecko się rozwija i móc mu w tym pomagać ...Mieć w tym swój maleńki udział...

Mam wiele innych zainteresowań, które są dla mnie odskocznią od codzienności. W wolnych chwilach chętnie czytam. Literatura to jedna z moich pasji . Lubię także aktywny wypoczynek – wyjazdy i spacery po górach, a w zimie jazdę na snowboardzie.  Podróże i odkrywanie nowych miejsc, to coś co mnie bardzo uszczęśliwia – jest to niewątpliwie część mojego życia.

Od dziecka moim zamiłowaniem było pisanie – stąd wybór studiów dziennikarskich.  Pisząc mogę łączyć swoją wiedzę z umiejętnościami, co daje mi poczucie ogromnej samorealizacji.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here