Zgodnie z sformułowaną w latach 70-tych definicją pracoholik to osoba, której potrzeba pracy jest tak wielka, że zaspokajanie jej wywołuje znaczne dolegliwości i wywiera negatywny wpływ na stan zdrowia, osobiste szczęście, relacje międzyosobowe i społeczne. Szybkie tempo życia, rosnące wymagania pracodawców i ciągła presja osiągania jak najlepszych wyników sprawiają że granica pomiędzy pracoholizmem a normą jest bardzo cienka.
Pracoholizm jest efektem długofalowego procesu, w którym można zauważyć przemianę w myśleniu i postępowaniu oraz funkcjonowaniu uzależnionego. Perfekcjonizm i podchodzenie z pasją do wykonywanych obowiązków w większości przypadków nie są równoznaczne z uzależnieniem od pracy,warto jednak wiedzieć jakie zachowania mogą być sygnałem że coś jest nie tak.
Osoba zagrożona pracoholizmem
– jest nieustannie podekscytowana pracą;
– nie odczuwa zmęczenia, ma nadmiar energii;
– nadmiernie angażuje się we wszelkie zadania, nawet te najmniej ważne;
– nie daje sobie prawa do słabości, ukrywa popełnione błędy;
– jest nieufny i konfliktowy;
– pozwala pracy zawładnąć wszystkimi obszarami swojego życia.
Skutki pracoholizmu tak jak każdego uzależnienia mogą być bardzo poważne, pracoholik może odczuwać wiele negatywnych objawów takich jak: depresja, ataki zmęczenia, problemy z komunikacją, zaburzenia osobowości, problemy ze zdrowiem fizycznym i psychicznym.
Jak się leczyć
Pracoholizm można pokonać jednak podstawowym warunkiem jest uświadomienie sobie problemu i skorzystanie z pomocy specjalisty. Wraz z psychologiem konieczne jest opracowanie zmian w stylu życia: ograniczenie czasu spędzanego w pracy, rezygnacja z pracy wieczorami i w weekendy, wsłuchanie się w swoje wewnętrzne potrzeby, odbudowanie relacji z najbliższymi, znalezienie pasji. Dużym wsparciem może okazać się także pracodawca dlatego nie warto przed nim ukrywać problemu.
Czy informacje zawarte w tekście okazały się pomocne? Zapraszam do komentowania.
