Jakie objawy pojawiają się u pacjentów cierpiących na zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK)?
Głównym symptomem jest ból, który lokalizuje się najczęściej w okolicy krzyżowej. Typowym wyróżnikiem tego bólu jest to, iż promieniować on może zarówno do pachwin, jak i do pośladków czy do kolan. W miarę upływu czasu zmienia się on i opisywany jest przez pacjentów jako ciągły, stały. Początkowo bóle pojawiają się i zanikają, ale im bardziej zaawansowany stopień choroby, tym bardziej dolegliwości dokuczają choremu. Często ból pojawia się lub nasila w godzinach nocnych. Charakterystyczną cechą tych dolegliwości jest fakt, iż zazwyczaj zmniejsza się ich intensywność po wykonaniu ćwiczeń fizycznych.
Niestety w przebiegu zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa dochodzi do usztywniania poszczególnych jego odcinków. W efekcie, gdy taki pacjent stoi, jego kręgosłup wygląda tak, jakby był pozbawiony naturalnych krzywizn. Pacjent nie jest w stanie schylić się do przodu, aby próbować palcami rąk dotknąć podłogi. Nie może także stojąc przy ścianie dotknąć ściany tylną częścią głowy. Tak właśnie najczęściej manifestuje się ZZSK. W wyniku utrzymującego się przez dłuższy czas stanu zapalnego w obrębie stawów kręgosłupa, ale także w stawach krzyżowo-biodrowych dochodzi do tego, że kręgosłup staje się zupełnie sztywny. Chociaż objawy dotyczące układu ruchu są najbardziej typowe dla ZZSK, to w przebiegu te choroby zmiany patologiczne mogą również zajmować inną lokalizację.
Możliwe są stany zapalne, które dotyczą przedniego odcinka oka. Utrudnione może być również oddychanie, z uwagi na usztywnienie odcinka piersiowego kręgosłupa. Nieprawidłowości mogą być także związane z układem krążenia, układem moczowym, pokarmowym i nerwowym.
Jeśli młody mężczyzna zaobserwuje u siebie niepokojące go objawy opisane powyżej i zgłosi się do lekarza, powinna zostać wdrożona wnikliwa diagnostyka, która pozwoli potwierdzić lub wykluczyć ZZSK. Powinna ona obejmować zarówno badania laboratoryjne, jak o obrazowe. Jeśli chodzi o pierwszą grupę, pacjent powinien mieć oznaczone OB lub CRP. Lekarz winien mu zlecić wykonanie morfologii krwi i analizy moczu. Często okazuje się, że pacjenci mają anemię i podwyższoną liczbę białych krwinek. Analiza moczu wykazać może występowanie białkomoczu i krwinkomoczu.
U znakomitej większości chorych okazuje się, iż udaje się wykryć specjalny antygen HLA B27, natomiast nie ma u nich czynnika reumatoidalnego w klasie IgM. Zawsze należy także wykonać prześwietlenie stawów krzyżowo-biodrowych, które pozwoli wypowiedzieć się na temat zmian w stawach, określi ich nasilenie.
Czy znacie kogoś, kto cierpiał na tę chorobę? Jakie leczenie zastosowano? Wypowiedzcie się w komentarzu.
