Wszystko to, co jest akceptowalne przez obie strony i sprawia, że czerpią one większą radość ze współżycia, mimo pewnej dziwaczności i odmienności, można nazwać perwersyjnym. Ilustrując na przykładzie: jeżeli para decyduję się na seks w miejscu publicznym (ok., może nie w środku miasta w godzinach szczytu, ale – powiedzmy – wieczorem w mało uczęszczanym parku), by urozmaicić życie intymne – to jest perwersja. Jeżeli jednak seks w miejscu publicznym jest jedyną możliwą drogą do osiągnięcia ekstazy – wówczas mamy do czynienia z dewiacją, coraz powszechniej zwaną parafilią. W tym kontekście zachowanie to wykracza poza ramy zdrowego pożycia seksualnego i często kończy się leczeniem specjalistycznym

Parafilia (inaczej zaburzenie preferencji seksualnych) to choroba o podłożu psychoseksualnym charakteryzująca się występowaniem długotrwałych, natrętnych zachowań seksualnych, szczególnie bolesnych dla jednostki cierpiącej na to zaburzenie lub jej otoczenia. Najprościej ujmując jest to stan, w którym osiągnięcie satysfakcji seksualnej jest ściśle uzależnione od obecności określonego przedmiotu lub zaistnienia specyficznej czynności lub sytuacji.

Posiadanie niezwykłych, mało spotykanych preferencji seksualnych nie jest jednoznaczne z zaburzeniem seksualnym. O parafilii mówimy dopiero wtedy, kiedy określone preferencje determinują całe życie erotyczne jednostki (tylko w ten sposób jest ona zdolna osiągać orgazm) i wpływają destruktywnie na jego związek emocjonalny z drugą osobą. Najczęściej osoba zaburzona nie jest w stanie zmienić swoich preferencji, jednak często odczuwa z ich powodu wstyd i obrzydzenie. Nierzadko jednostki takie cierpią z powodu dotkliwej depresji i mogą pojawiać się u nich myśli samobójcze.

Międzynarodowa klasyfikacja zaburzeń psychicznych DSM-IV wyodrębniła osiem parafilii „specyficznych” i bliżej nieokreśloną liczebnie grupę rzadkich parafilii „niespecyficznych”

Do pierwszej „specyficznej” kategorii parafilii należą:

1) Ekshibicjonizm – osiąganie satysfakcji seksualnej poprzez pokazywanie swoich genitaliów osobom obcym, najczęściej w miejscach publicznych (choć w ostatnich czasach również poprzez łącza internetowe), często kończące się masturbacją jednostki zaburzonej;

2) Pedofilia – czerpanie podniecenia seksualnego z kontaktu z dziećmi (najczęściej tych przed 13 rokiem życia);

3) Fetyszyzm – osiąganie satysfakcji w wyniku kontaktu z określonymi przedmiotami, tzw. fetyszami; może to być część garderoby (rękawiczki, buty), ciała (kolana, włosy), a nawet dźwięk lub zapach;

4) Fetyszyzm transwestycyjny – przebieranie się za osobę odmiennej płci celem czerpania satysfakcji seksualnej;

5) Frotteryzm – ocieranie się o osoby obce w miejscach publicznych

6) Masochizm seksualny – czerpanie podniecenia erotycznego możliwością odczuwania bólu, bycia zdominowanym lub upokorzonym przez partnera seksualnego.

7) Sadyzm seksualny – tendencja do osiągania podniecenia seksualnego poprzez zadawanie bólu, sprawowanie dominacji lub upokarzanie partnera seksualnego

8) Voyeuryzm – osiąganie podniecenia z podglądania osób zaangażowanych w seksualne zbliżenie lub znajdujących się w intymnych sytuacjach, np. w trakcie rozbierania się, często kończąca się masturbacją osoby podglądającej

Do kategorii parafilli rzadkich „niespecyficznych” zalicza się m.in. zoofilię (kontakty seksualne ze zwierzętami), nekrofilię (kontakt seksualne ze zwłokami), abasiofilia (pociąg do osób z dysfunkcją ruchową, zwłaszcza do osób poruszających się o kulach lub wózku), gerontofilia (pociąg seksualny do osób znacznie zaawansowanych wiekowo), asfiksja autoerotyczna (wywoływanie satysfakcji seksualnej poprzez ograniczanie dostępu tlenu – podduszanie).

Nie ma jednoznacznej opinii co do sposobu leczenia zaburzeń seksualnych. Część znawców sugeruje psychoterapię, inni seksuologa, jeszcze inna grupa opowiada się za leczeniem farmakologicznym. Wielu specjalistów twierdzi jednak, że najskuteczniejszą metodą jest połączenie tych trzech koncepcji w jedną całość mającą na celu powrót do równowagi emocjonalnej i psychicznej osoby zaburzonej.

Gdzie szukalibyście informacji na temat niepokojących Was problemów intymnych? Podzielcie się swoją opinią.

PODZIEL SIĘ
Poprzedni artykułJak przykleić tipsy bez kieszonki?
Następny artykułNa czym polega french permanentny?

Ewa Górecka – absolwentka studiów IBP na UW. Z zawodu marketingowiec, z zamiłowania kolekcjonerka prasy kobiecej. Obieżyświat. Kobieta nowoczesna. Wielka fanka płci przeciwnej i jej (nie)obiektywny krytyk. Współpracuje z kilkoma serwisami o tematyce kobiecej. Prywatnie mama zakochana w 3-letnim synku.

 

Nasz specjalista pisze o sobie:

Oczywiście, jako specjalista od spraw miłosnych, doskonale zdaję sobie sprawę jakich autobiograficznych szczegółów oczekujecie w tym momencie. Niestety -  nic z tych rzeczy. Ponieważ - może z wyjątkiem miłości własnej -  jest to uczucie wymagające zaangażowania co najmniej dwóch osób, postanowiłam spuścić na te szczegóły zasłonę milczenia. Wierzę natomiast, że moje rady dadzą wam doskonały obraz mojej osoby i - co najważniejsze - pomogą przetrwać w tej niezwykłej przestrzeni, jaką jest skomplikowany świat stosunków damsko-męskich.

I najważniejsze - nie istnieje stopień magistra z dziedziny miłości. Proszę pamiętać, że nawet naukowe badania oparte są na zbiorze doświadczeń różnych ludzi, a tę samą rzecz można przeżywać na tysiąc różnych sposobów. Uśrednianie tego jest nie tyle złe, co nie pomaga nam w rozwiązywaniu naszych problemów.

To, co jest siłą napędową jednego związku, jego sprawnie działającym mechanizmem, osią obrotu, w przypadku drugiego okaże się kulą u nogi, a nawet ostatnim gwoździem do trumny.

Pragnę przestrzec was przed bezkrytycznym przyjmowaniem jakichkolwiek rad. Rady są zawsze do przemyślenia! Do wyciągnięcia z nich tylko tego, co w danej chwili jest nam najbardziej potrzebne!

Obiecuję Wam bezstronne i bezpruderyjne podejście do każdego tematu, ofiaruję moje doświadczenie i wiedzę.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here