Na czym polega metoda objawowo-termiczna Roetzera?

Metoda termiczno-objawowa polega na obserwowaniu zmian, jakie zachodzą w organizmie kobiety podczas cyklu miesięcznego. Chodzi mianowicie o ustalenie, kiedy występują u niej dni płodne, a kiedy niepłodne. Na podstawie poczynionych obserwacji sporządza się wykres, którego zadaniem jest informowanie kobiety o dokładnym przebiegu jej cyklu.

Codzienny pomiar temperatury. Pierwszym objawem, jaki poddaje się obserwacji jest temperatura. Kobieta powinna ją mierzyć codziennie rano, o tej samej porze, najlepiej umieszczając termometr w pochwie lub pod językiem. Wszystkie pomiary należy zanotować, wykorzystując również zapis graficzny. Na pionowej skali umieszcza się kropki, które potem trzeba połączyć liniami, rysując wykres. Podwyższenie temperatury oznacza, że zaczyna się owulacja. W tym okresie temperatura może się podnieść do około 0.5 stopnia C.

Obserwacja śluzu. Równie ważna jest codzienna obserwacja śluzu z pochwy lub z szyjki macicy. W dniach niepłodnych śluz jest bardzo słabo wyczuwalny, kobiecie towarzyszy uczucie suchości. Natomiast w okresie płodnym śluz staje się gęsty, mętny i ciągliwy. W metodzie Rotzera bardzo ważne jest określenie tak zwanego dnia szczytu objawu śluzu. Jest to ostatni dzień śluzu przenikalnego, to znaczy płynnego, o konsystencji surowego jajka.

Doskonała precyzja. W metodzie termiczno-objawowej Rotzera musimy połączyć ze sobą obserwacje śluzu i temperatury, żeby precyzyjnie ustalić, kiedy występuje okres niepłodny. Po ustaleniu dnia objawu szczytu śluzu, czekamy na trzy dni wystąpienia podwyższonej temperatury, przed którymi powinno wystąpić dokładnie sześć dni temperatury niższej. Konieczne jest również pamiętanie o zasadzie, zgodnie z którą temperatura trzeciego dnia po szczycie objawu ślubu powinna być wyższa przynajmniej o 0.2 stopnia Celsjusza od najwyższego pomiaru z sześciu temperatur najniższych. Okres niepłodny to czas od trzeciego pomiaru temperatury najwyższej aż do wystąpienia miesiączki.