Ośrodek Pomocy Społecznej. Jeżeli alkoholizm dotyczy rodziny z małymi dziećmi lub nastolatkami, najlepszym wyjściem jest udanie się do Ośrodka Pomocy Społecznej. W takiej sytuacji zostaje bowiem wyznaczony kurator, który obejmie opieką rodzinę dotkniętą alkoholizmem, będzie regularnie ją odwiedzał i sprawdzał warunki, w jakich przebywają dzieci. Osoba uzależniona z kolei zostanie zobowiązana do podjęcia kuracji, jeśli będzie chciała nadal sprawować opiekę nad małoletnimi. Kurator może również zapewnić dzieciom dostęp do pomocy psychologicznej. Inicjatorem opieki nad rodziną alkoholika mogą być sąsiedzi, rodzina, znajomi lub szkoła, do jakiej uczęszczają dzieci.
DDA – grupy wsparcia. Inaczej problem pomocy psychologicznej przedstawia się w przypadku dorosłych dzieci alkoholików. Okazuje się bowiem, że fakt występowania w środowisku rodzinnym alkoholizmu odbija się negatywnie na całym dorosłym życiu. Istnieje szereg cech osobowości, które składają się na syndrom DDA. Do najważniejszych z nich należą paniczne unikanie konfliktów, lęk przed utratą kontroli oraz poczucie winy. Dorosłe dzieci alkoholików mogą mieć problemy w relacjach uczuciowych czy skłonność do zachowań kompulsywnych. Dobrą decyzją w tym przypadku jest zatem poszukanie grup wsparcia skupiających członków z podobnymi problemami.
Psychoterapia. Jeżeli zaburzenia wynikające z alkoholizmu rodziców poważnie utrudniają normalne funkcjonowanie, najlepszym rozwiązaniem jest udanie się do specjalisty – psychologa. Stosunkowo częstym zjawiskiem u osób wychowujących się w rodzinie alkoholika bywa tak zwane współuzależnienie. Jego efektem jest zaś niemożność uwolnienia się w dorosłym życiu od osoby rodzica-alkoholika i skupianie wszystkich swoich działań wokół jego choroby. Psychologicznej pomocy wymaga również wielkie poczucie wstydu i obniżonej wartości, jakie zwykle dzieci alkoholików wynoszą ze swoich domów.
Uwaga!
Pomoc psychologiczną dzieci alkoholików mogą zatem uzyskać w wielu instytucjach: w szkole, poradniach psychologicznych, Ośrodku Pomocy Społecznej czy w istniejących grupach wsparcia.
Macie w swoim otoczeniu takie dziecko? Czy korzysta z jakiejś pomocy? Jeśli tak – z jakiej i czy jest skuteczna? Podzielcie się doświadczeniami.













