Dlaczego gry zespołowe?
Gry zespołowe to nie tylko niezbędny we wczesnej fazie rozwoju dziecka ruch, ale też świetna nauka koncentracji i konsekwencji w dążeniu do określonego celu. Maluchy przy okazji uczą się również zasad zdrowej rywalizacji oraz sztuki nawiązywania współpracy z innymi dziećmi.
Dla najmłodszych
Dzieciom w wieku przedszkolnym można zaproponować takie popularne zabawy jak „stary niedźwiedź”, „chusteczkę haftowaną” czy „głuchy telefon”. Walor sportowy będzie tu niewielki i raczej traktować należy je jako zabawy edukacyjne. Trochę ruchu zaaplikujemy dzieciom w innej dość często praktykowanej w przedszkolach zabawie w „okręt”. Prowadzący podaje na zmianę komendy: lewa burta – dzieci biegną na lewą stronę sali, prawa burta – dzieci biegną na prawą stronę, rufa – dzieci biegną do tyłu sali, dziób – dzieci biegną do przodu, pokład – dzieci stoją w miejscu, nikt nie może się poruszyć. Po każdej komendzie odpadają osoby, które najpóźniej ją wykonały lub pomyliły się.
Inną propozycją zabawy jest „zaczarowany staw”. Jedno dziecko staje w środku grupy z zawiązanymi oczami, reszta porusza się wokół niego, aż do momentu kiedy osoba w środku powie „zaczarowany staw”. Wówczas dzieci z kręgu zatrzymują się, osoba z zawiązanymi oczami podchodzi do najbliżej stojącego dziecka i dotykając go po twarzy próbuje odgadnąć jego tożsamość. Jeśli mu się to uda – osoba zidentyfikowana idzie do środka i zawiązuje oczy, jeśli nie – krąg rusza od nowa wokół tej samej osoby.
Do gustu zwłaszcza chłopcom może przypaść zabawa w „walkę kogutów”. Na początek dzieci dobierają się parami, zakładają ręce za plecy i usiłują wytrącić partnera z równowagi (dla bezpieczeństwa najlepiej bawić się na cienkich materacach). Następnie chwytają się pod rękę z drugą nadal unieruchomioną z tyłu i próbują wytrącić z równowagi tak samo przygotowaną parę. Kolejno można spróbować zabawy w trójkach czy nawet w czwórkach.
Jeszcze inna propozycja zabawy w parach to „ludzie do ludzi”. Potrzebna będzie do niej nieparzysta liczna osób. Dziecko bez pary zostaje prowadzącym wydającym komendy, np. nos do nosa, plecy do pleców, ręka do nogi (dzieci muszą dotknąć się tymi częściami ciała). Gdy pada komenda „ludzie do ludzi” dzieci zmieniają partnerów, a osoba, która nie zrobi tego wystarczająco szybko, zostaje bez pary, automatycznie staje się nowym prowadzącym zabawę.
Dla dzieci starszych
W szkole podstawowej można zaproponować dzieciom bardziej „poważne” zabawy, jak na przykład święcącą triumfy od lat „grę w dwa ognie”. Można już również uczyć zasad i proponować popularne gry zespołowe jak piłkę nożną, koszykówkę, siatkówkę czy piłkę ręczną.
Dodalibyście coś do naszych propozycji? Dajcie znać!
