Dziewięć naczelnych zasad…
Podstawowe reguły ubezpieczania kredytu kupieckiego zostały syntetycznie przedstawione za pomocą poniższego zestawienia.
1. Ograniczenie odpowiedzialności ubezpieczyciela do maksymalnej kwoty odszkodowania. Zabezpiecza ono ubezpieczyciela przed skutkami lawinowych i wzajemnie sprzężonych bankructw symptomatycznych dla okresów głębokiej recesji gospodarczej.
2. Unikanie selekcji negatywnej – ta zasada polega na niedopuszczaniu do ubezpieczenia wyłącznie tych podmiotów, które kwalifikują się do grupy podwyższonego ryzyka.
3. Ostrożne podejście co do ubezpieczania ryzyk niehandlowych – taka praktyka jest zasadna ze względu na nieprzewidywalność zagrożeń politycznych oraz społecznych.
4. Wykluczenie z ubezpieczenia podmiotów powiązanych z ubezpieczającym – powinna wykluczać pokusę wpływania na powstanie szkody przez samego ubezpieczającego w oczekiwaniu na otrzymanie określonej umową korzyści.
5. Zmuszanie ubezpieczającego do ponoszenia udziału własnego – ten sposób postępowania stanowi ochronę ubezpieczyciela na wypadek gdyby ubezpieczający przejawiał skłonności do celowego powodowania szkód w celu uzyskania odszkodowania. Wysokość udziału własnego może być określona dwojako: procentowo lub kwotowo. W przypadku procentowej wyceny zakres kwoty udziału własnego waha się od 10% do 25 % szkody.
6. Wykluczanie podmiotów nie posiadających zdolności upadłościowej – taka praktyka pozwala na uniknięcie sytuacji w których ewentualna egzekucja regresu ubezpieczeniowego byłaby utrudniona ze względu na konieczność występowania z wnioskiem o rekompensatę do Skarbu Państwa.
7. Współdziałanie stron w zakresie kształtowania ryzyka – umożliwia na dynamiczne dostosowywanie warunków ubezpieczenia do zmiennych realiów działalności gospodarczej ubezpieczyciela. W praktyce stroną dominującą w zakresie dostosowań warunków ubezpieczenia jest zakład ubezpieczeń, który poprzez przeprowadzanie okresowych ekspertyz może w sposób efektywny kształtować swoją politykę rynkową.
8. Stosowanie zasady współpracy ubezpieczyciela i ubezpieczającego – obopólna współpraca może mieć dwojaki charakter: informacyjny lub kooperacyjny. W pierwszym przypadku ma miejsce wymiana istotnych danych dotyczących przedmiotu ubezpieczenia (przykładowo: zawiadomienie ubezpieczyciela o prawdopodobnej szkodzie). Natomiast kooperacja wyżej wymienionych podmiotów ma miejsce gdy podejmują one wspólne działania w obliczu zagrożenia szkodą.
9. Obejmowanie ochroną wyłącznie należności bezspornych – ubezpieczyciel nie posiada kompetencji i umocowania prawnego do rozstrzygania konfliktowych kwestii, które zaistniały w trakcie dokonywania transakcji sprzedaży. Ponadto wyłączeniu spod ubezpieczenia podlegają wszelkie należności uboczne (przykład: odsetki) i koszty pośrednie (przykład: koszty transportu). Dodatkowo jeżeli umowa tak stanowi z ubezpieczenia mogą zostać wykluczone tak zwane utracone korzyści z tytułu niedopełnienia kontraktu.
Czy informacje zawarte w tekście okazały się pomocne? Zapraszam do komentowania.
