Jeżeli nie potrafimy przepraszać, możemy doprowadzić do wzrostu napięcia z powodu niewyjaśnionego zajścia. Nawet, jeżeli uznamy, że z naszego punktu widzenia sprawa jest błaha i nie warta fatygi, zastanówmy się, co czuje druga strona. Kiedy już postanowisz, że Twoim obowiązkiem jest przeprosić, zastanów się co chcesz powiedzieć skrzywdzonej przez Ciebie osobie. To ważne, aby widziała ona, że Twoja skrucha jest szczera i przemyślana.

1. Przeanalizuj całe zajście.

Przemyśl raz jeszcze to, co się wydarzyło. Czym sprawiłeś ból, zawód? Co było niewłaściwe w Twoim zachowaniu? Spróbuj wczuć się w rolę pokrzywdzonej osoby i zrozumieć, czym mogłeś ją zranić. Dzięki temu łatwiej będzie Ci ocenić, jakie uczucia mogły jej towarzyszyć i za co powinieneś przeprosić.

2. Weź na siebie odpowiedzialność.

Kiedy przepraszasz, nie próbuj odwracać kota ogonem. Przerzucanie winy za swoje zachowanie na naszego rozmówcę z pewnością nie rozwiąże konfliktu, a raczej go zaogni. Jeżeli wiesz, że wina leży po Twojej stronie, przyznaj się do tego bez prób wygładzenia czy umniejszenia zawodu, jaki mogła doznać ta osoba.

jak przepraszaćsxc.hu

3. Szczerość to podstawa.

Przepraszaj tylko wtedy, gdy naprawdę żałujesz. Tłumaczenie się z sytuacji, gdy nie czujemy się winni, a jedynie uważamy przeprosiny za słuszne, z pewnością nie zostanie dobrze odebrane. Utwierdzi jedynie tą drugą stronę w przekonaniu, że krzywda, jaką jej wyrządziliśmy jest dla nas obojętna, a przepraszamy jedynie po to, by poprawić swój wizerunek w jej oczach.

4. Zapewnij o swojej poprawie.

Nawet jeśli nasze usprawiedliwienia spotkają się z aprobatą, pamiętaj o „obietnicy poprawy”. Zależy Ci przecież, aby odzyskać zaufanie bliskiej osoby. Same słowa z pewnością nie wystarczą. Poświęcaj zatem możliwie najwięcej czasu przyjacielowi lub partnerowi, aby wasze wzajemne relacje mogły się na powrót odbudować.

Jak przepraszać, żeby przeprosić? Jak przekonać o prawdziwej skrusze? Podzielcie się swoimi opiniami.

PODZIEL SIĘ
Poprzedni artykułJak nauczyć dziecko korzystać z toalety?
Następny artykułParaliż senny – przyczyny, objawy

Magdalena Paluch – jest studentką V roku na kierunku: Psychologia Kliniczna w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej oraz pracownikiem Stowarzyszenia. Uczestniczyła w licznych zajęciach praktycznych, głównie w Środowiskowym Domu Samopomocy prowadzącym działalność terapeutyczną i rehabilitacyjną. W roku 2004 uzyskała także tytuł zawodowy fotografa artystycznego. Psychologia to jej pasja i wiąże z nią swoją zawodową przyszłość.

3 KOMENTARZE

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here