Za powstanie kompleksu Kopciuszka odpowiada przede wszystkim niezaspokojenie podstawowych potrzeb emocjonalnych dziecka. Młodzi ludzie zdają sobie sprawę z faktu, iż znajdują się w gorszej sytuacji, niż ich rówieśnicy. Żywią jednak nadzieję, że sytuacja poprawi się a ich dalsze życie zmieni się na lepsze.
Dzieci dotknięte kompleksem Kopciuszka charakteryzują:
– problemy z edukacją,
– brak koncentracji,
– lekceważenie dorosłych,
– stany depresyjne i niska samoocena,
– wagarowanie,
– agresja,
– nerwica,
– fantazjowanie i błaznowanie,
– słaba odporność na stres,
– słabsze (w stosunku do rówieśników) aspiracje.
Zrozumiałym jest, że dzieci te czują się mniej ważne i gorsze od innych młodych osób. Nie mają zaufanych i kochających rodziców, którzy otoczyliby je opieką, na której tak bardzo im zależy. Nie posiadają również prywatności, jaką ma większość dzieci – gdy mają gorszy humor nie mogą zamknąć się same we własnym pokoju. Życie w placówce opiekuńczo-wychowawczej daje im pewne poczucie stabilizacji, ich podstawowe potrzeby są zaspokajane, jednak nikt nie zwraca uwagi na to, jakie dziecko ma marzenia, czy wróciło w dobrym nastroju lub czy cokolwiek je trapi. Najczęściej mogą one polegać wyłącznie na sobie. Siłę i wiarę w lepszą przyszłość daje im nadzieja na znalezienie kochającej rodziny lub przyjaciół, którzy w przyszłości za tę rodzinę będą uważani. W osiągnięciu tego celu pomaga oczywiście placówka opiekuńczo-wychowawcza, która dokłada starań, by okres spędzony w domu dziecka był jak najkrótszy. Zaspokajanie w pełni potrzeb rozwojowych, psychologicznych i wychowawczych dziecka jest niezmiernie ważne dla jego prawidłowego rozwoju w przyszłości.
Znacie kogoś, u kogo podejrzewacie obecność kompleksu Kopciuszka? Jak się on Waszy zdaniem objawia? Podzielcie się swoimi doświadczeniami.
