Terapia rodzinna – na czym polega, kiedy jest potrzebna?

Terapia rodzinna skierowana jest do osób, które nie potrafią same poradzić sobie z życiowymi sytuacjami i poszukują pomocy. Obejmuje ona nie tylko pacjenta, ale również jego rodzinę. W terapii tej uważa się bowiem, że patologia w rodzinie może mieć negatywny wpływ na efekty leczenia pacjenta, oraz że zaburzenia jednostki mogą wywrzeć wpływ na pozostałych członków domostwa.

Jak wygląda sesja terapeutyczna?

– spotkanie odbywa się w gabinecie specjalisty, trwa zazwyczaj około 50 minut;

– terapeuta, poprzez zadawanie pytań i obserwację, stara się dotrzeć do źródła problemów, które wystąpiły w rodzinie;

– bardzo często pod koniec sesji rodziny otrzymują od terapeuty „zadanie domowe” – jest to zawsze ćwiczenie, które ma doprowadzić do rozwiązania konfliktu i przyśpieszyć proces terapii;

Terapia rodzinna stosowana jest w kilku podejściach (szkołach) psychoterapii, poniżej opisane zostały niektóre z nich:

˚ Psychoanalityczna terapia rodzin: symptomy jednostki pochodzą z nieświadomych, wewnętrznych konfliktów osoby; jej celem jest ustanowienie równowagi pomiędzy zbyt sztywnymi lub zbyt płynnymi granicami wypełniania ról; nakierowana jest na budowanie pozytywnego obrazu „Ja”, redukcję lęku i rozwiązanie patologicznego konfliktu;

˚ Behawioralna terapia rodzin: pacjent traktowany jest jako jednostka reagująca na bodźce, oraz wysyłająca niewerbalne informacje do innych osób. Stosowana najczęściej w terapii par; partnerzy traktowani są jako dwie osoby dostarczające sobie wzajemnie nagród i kar;

˚ Komunikacyjna terapia rodzin: inspirowana teorią systemów, zwraca szczególną uwagę na znaczenie komunikacji międzyosobowej; rodzina traktowana jest w tym podejściu jako otwarty, homeostatyczny system; aby zrozumieć wydarzenia, które mają miejsce w rodzinie, należy przeanalizować efekty komunikacji między jej członkami; głównym celem terapii jest zmiana wzorców komunikacji;

˚ Strategiczna terapia rodzin: jest terapią krótkoterminową, skoncentrowaną na metodzie rozwiązania problemu; wykorzystuje do tego celu paradoks; problemy poszczególnych członków rodziny traktowane są jako zaburzenie całego systemu; objaw pacjenta nie jest najważniejszy – najistotniejsze jest to, jak rodzina z tym objawem egzystuje, podtrzymując go tym samym;

˚ Strukturalna terapia rodzin: celem terapii jest doprowadzenie do takiej zmiany wewnątrz rodziny, aby potrafiła ona samodzielnie przeciwstawiać się napotykanym problemom. System podzielony jest na rodzinne subsystemy, co służy wykonaniu określonych zadań; celem terapii jest zmiana doświadczeń i zachowań domowników.