Schizofrenia katatoniczna – objawy, leczenie

Zdarza się, że obojętność na te bodźce powoduje zanik odruchu mrugania powiekami. Po ustąpieniu stuporu pacjent mimo zablokowanej ekspresji jest w stanie zrelacjonować wszystko, co się wokół niego działo.

Stuporowi towarzyszy także mutyzm, czyli stan uporczywego milczenia lub znacznego ograniczenia komunikacji werbalnej. Osoby ze schizofrenią katatoniczną wykazują się także automatyczną uległością czy negatywizmem katatonicznym, czyli stawianiem oporu przed wykonywaniem jakichkolwiek poleceń. Negatywizm katatoniczny może się także objawić poprzez wykonywanie czynności przeciwnych niż polecane. Osoba ze schizofrenią katatoniczną przyjmuje nienaturalne postawy ciała, które potrafią się utrzymywać przez długi okres czasu. Przy sztywności katatonicznej pacjent wykazuje opór w zmianie pozycji, a w przypadku giętkości woskowej (flexibilitas cerea) zachowuje nadaną mu pozycję. Giętkość woskowa charakteryzuje się także zmniejszoną wrażliwością na bodźce. W stanie osłupienia pacjent nie przyjmuje płynów ani posiłków, ma obniżone ciśnienie i temperaturę ciała. U osób ze schizofrenią katatoniczną występują także omamy sceniczne, czyli halucynacje, na które osoba reaguje jak widz w teatrze.

Niezwykle charakterystyczne dla schizofrenii katatonicznej są epizody gwałtownego pobudzenia. Pacjent wykazuje wtedy niespowodowaną czynnikami zewnętrznymi intensywną aktywność ruchową. Owym impulsywnym, ostrym wyładowaniom ruchowym towarzyszy często uporczywe powtarzanie tej samej czynności, ale także słów i zdań. Może on także krzyczeć, niszczyć przedmioty czy wykazywać autoagresję, skakać, śpiewać i tańczyć, ale towarzyszy mu głównie lęk, a nie radość.

Współczesne metody leczenia pomagają wyjść osobom ze stanu osłupienia i dużo mówi się o pomyślniejszych rokowaniach, niż w przypadku innych postaci schizofrenii. Zdarza się do dziś stosowanie elektrowstrząsów np. w stanie ostrej katatonii, zagrażającej śmiercią pacjenta.